سیاه، سفید و خاکستری – محمدرضا تاجیک

بدون دیدگاه

قبلا دكتر تاجیک رو در همين حد مي‌شناختم كه دانش آموخته‌ي دكتراي «تحليل گفتمان در سياست» از دانشگاه اسكس انگلستان هستن و در دوران رياست جمهوري آقاي خاتمي هم مشاور ايشون بودن.

مي‌دونستم كه مدتي هم رياست مركز بررسي‌هاي استراتژيك رياست جمهوري رو به عهده داشتن.

سال گذشته طي جلسه‌اي در دانشگاه شهيد بهشتي، خيلي اتفاقي ايشونو ديدم. شايد گفتگوي ما توي اون جلسه كم‌تر از ده دقيقه بود، بعد جلسه هم در حد ده پونزده دقيقه با هم صحبت كرديم.

جمعا نيم ساعت نشد ولي همين كافي بود كه دكتر تاجيك رو Follow كنم، به اين معنا كه متون و صحبت‌هاي ايشون رو به نيت فهمِ مدارهاي فكريشون دنبال و مطالعه كنم.

پيشنهاد مي‌كنم كتاب بالا رو به پشتوانه اون جمله تيموتي اسنايدر بخونيد كه مي‌گه «زندگي امري است سياسي».

اين كتاب به تحليلِ امرِ سياست پرداخته. تحليل به اين معنا كه ما چگونه واقعیت رو به گونه‌ای “خلق می‌کنیم” که عینی و طبیعی به نظر برسه. به عبارتي هدف از تحليل، كشف فرآيندهاي ساخت معناست.

 

پ.ن: گاهي توي دانشگاه خودمون با اساتيدي برخورد مي‌كردم كه وقتي براي كاري به اتاقشون ميرفتي استرس مي‌گرفتي. آرزو مي‌كردي زودتر تموم شه بياي بيرون. يا وقتي داشتي باهاشون صحبت مي‌كردي جلو رو نگاه مي‌كردن، تند تند راه مي‌رفتن و نصفه نيمه جواب مي‌دادن و آخرشم نه خداحافظي‌اي نه روز خوشي… سرشونو مي‌نداختن پايين مي‌رفتن.

هميشه دلم براي اون كودك بيچاره درونشون كه اونا رو به اين رفتارها وادار مي‌كرد، مي‌سوخت. البته تعدادشون خيلي كم بود ولي اين‌جور آدما كمه‌شونم زياده.
اينو از اين جهت گفتم كه بگم دكتر تاجيك از اون اساتيدي بود كه مي‌جستم و نمي‌يافتم. رفتاري بالغانه، صميمي و بسيار خوش‌صحبت و باسواد.



دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *