توصيه‌ي جائوشينگ-روحاني

بدون دیدگاه

آقاي رئيس جمهور در كتاب «امنيت ملي و ديپلماسي هسته‌اي» نوشته است كه قبل از توافق پاريس، وزير امور خارجه چين (لي جائوشينگ) به من توصيه كرد:

اگر در ايران مسئوليتي داشتم، مي‌گفتم دوره‌اي براي پيشرفت‌هاي اقتصادي و علمي خودتان مشخص كنيد، بعد جلوي قدرت‌هاي بزرگ دنيا بايستيد.

اين توصيه كوچك ريشه در واقع‌نگري، دورانديشي، عقلانيت و صبوري چيني‌ها دارد. نمي‌دانم آقاي روحاني اين صحبت‌ها را فراموش كرده‌اند يا اينكه اصولا وارد مدارهاي ذهني‌شان نشده است، البته شايد هم ايشان مسئوليتي ندارند…

به نظر من تاريخ معاصر چين از انقلاب ١٩١١ تا وقايع بعد از جنگ جهاني دوم، شباهت‌هاي زيادي به مسير تاريخي ما دارد. چيني ها طي برهه‌اي در مسير تدبير منزلشان، ره افسانه زدند و فراز و فرودهاي زيادي را تجربه كردند.

توصيه جائوشينگ به دكتر روحاني را كه شنيدم به ياد يكي از توصيه‌هاي مهم در تاريخ معاصر چين افتادم، يعني توصيه‌ي ريچارد نيكسون (رئيس جمهور وقت امريكا) به هواكوفنگ (رهبر وقت حزب كمونيست چين).

نيكسون در كتاب «١٩٩٩ پيروزي بدون جنگ» مي‌نويسد كه يك روز در پكن به هواكوفنگ گفتم:

زماني مي‌رسد كه يك كشور بزرگ بين ايدئولوژي و ادامه حيات بايد يكي را انتخاب كند. هوا حرف مرا تاييد كرد. چين در ١٩٧٢ زنده ماندن را انتخاب كرده بود.

صحبت‌هاي وزير امور خارجه چين برآمده از يك تجربه تاريخي بود. به نظر من اگر آن روز توصيه‌ي جائوشينگ-روحاني پذيرفته شده بود شرايط به توصيه نيكسون-هواكوفنگ نزديك نمي‌شد.

البته مُلك خودشان است… صلاحش را خسروان دانند… به من چه…؟



دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *