اگر منابعتون محدوده توانمندی‌هاتونو افزایش بدید

بدون دیدگاه

استراتژي يكي از حوزه‌هاييه كه خيلي بهش علاقه دارم.

قبلا اونو در حدِ فاصل مقياسِ جهاني و ملي مطالعه مي‌كردم يعني نظرات افرادي مثل كالينز، فوكوياما، برژينسكي، كيسينجر و هانتينگتون؛

و از طرفي هم بررسي ابعاد استراتژي ملي و مباحث توسعه.

اما اخيرا مقياس رو تا حدِ مديريت كسب و كار كوچيك كردم (چرا نداره!)

در حوزه كسب و كار نگاه‌هاي مختلفي به استراتژي وجود داره. خودم هميشه از نگاه “بارني” زياد استفاده مي‌كنم و حتي اونو داخل مدل ذهنيم كردم.

دو تا واژه توي نگاه بارني خيلي كليديه:

Resource

Capability

منبع (Resource) تمام اون آجر و سيمان و مصالحيه كه “داريم” و به درد ساختنِ كاخ اهدافمون مي‌خورن.

Capability هم توانمندي ما در به كارگيري اين منابعه.

خيلي از ماها وقتي كه كاخ اهدافمون رو ترسيم مي‌كنيم اونو انقدر بلند مي‌بينيم كه سريع وا مي‌ديم و حس مي‌كنيم كه قابل ساخته شدن نيست.

البته نه اينكه ما مهندساي خوبي نباشيم، بلكه چون منابع كافي نداريم حس مي‌كنيم منابع ما در حد ساختن طبقه اول اون كاخ هم نيست.

اينجاست كه جنگ نكرده شهيد مي‌شيم.

به عبارتي ما فقط محدوديت منابع رو مي‌بينيم و به محدوديت توانمندي‌هاي خودمون توجه نمي‌كنيم.

اي بسا مهندس‌هايي كه بتونن با همين مصالحِ ما ده‌ها كاخ بسازن.

ايران رو به عنوان يه كشور Resourceful ببينيد. پر از منبعه ولي از لحاظ Capability يا توانمندي بسيار ضعيفه به طوري كه منابعشو خام فروشي مي‌كنه.

يعني توانمند كه نباشي منابعتم به باد مي‌دي.

اينو مقايسه كنيد با سوييس كه نماد كشورهايي با منابع پايين و توانمندي بالا محسوب مي‌شه، يا ژاپن و سنگاپور.

خيلي وقتا از دوستام مي‌شنوم كه با نااميدي مي‌گن بابام سرمايه‌دار يا وزير و وكيل نيست،

توي شهرِ صنعتي به دنيا نيومدم، مدرك دانشگاهيم به دردم نمي‌خوره يا كلا اين كشور جاي پيشرفت نداره، يعني يه جورايي صحبت از كمبود منابع مي‌كنن.

خب دوست عزيز! تو چقدر توانمندي داري يا روي ارتقاء اون كار كردي؟

اشتباه نكن! كشور ما هزارتا اشكال نداره، هزار و صدتا اشكال داره ولي قرار نيست تو به روز سياهش گريه كني و گرنه كاخ آرزوهات به كوخ بيچارگي تبديل مي‌شه.

ما وقتي منابع محدود داريم يا بايد گريه كنيم يا دزدي و يا اينكه توانمندي‌هامونو انقدر بالا ببريم كه بتونيم منابعمونو توسعه بديم و مزيت رقابتي پايدار ايجاد كنيم.

متوسط قدِ افرادِ جامعه ما هم در حديه كه تسلط به آفيس و يه زبان دست و پا شكسته به اندازه يك سال نوري فاصله و تمايز ايجاد مي‌كنه.

اين توصيه استراتژيك بارني خيلي مهمه كه

اگر منابعتون محدوده، توانمندي‌هاتونو افزايش بديد.



دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *